บทที่ 93 แค้น!

ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าของผู้เป็นพ่อที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเตชินยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องหนังสือพิมพ์ที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ รอยยับบนกระดาษสะท้อนให้เห็นแรงอารมณ์ของคนที่เพิ่งถูกตบหน้าครั้งใหญ่

“บ้าเอ๊ย…” ชายหนุ่มสบถออกมาเบา ๆ ก่อนจะกระชากเนกไทออกจากคอแล้วโยนลงบนโซฟา

เขาเดินไปมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ